أستعمار

تحت العسل الصافى مرار

يبتدى جنه ينتهى نار

دا لهوى لو نفتح له قلوبنا

يسرقنا الحرح ولا يهمه

ونقول يا حلاوة على سمه

نشرب ولا ندرى اللى ف كاسه

شايلة الايد جناحاته البيضا

فوق العين نضارته السوده

ونفوق على جرحه وآهاته

نعلى لشمسه تدوب جنحاته

عارفه بدايته وعارفه نهايته

متقولش أنا عارفه حكايته

ليه قابلين حكمه ووصايته

بس اللى أنا مش عارفه أوصله